၁၉၆၈နောက်ပိုင်း Bpအော်စကာရတဲ့ တစ်ကားတည်းသော မြူဇစ်ကယ်ကားဖြစ်ခဲ့တဲ့Chicagoကို ရိုက်ခဲ့တဲ့ Rob Marshallက ချီကာဂိုအပြီးမှာ Arthur Goldenရေးတဲ့ Memoirs of a Geishaဝတ္တုကိုရိုက်ခဲ့တယ်။ဂျပန်ဂေးရှားမယ်တွေအကြောင်းကို အမေရိကန်စာရေးဆရာက ရေးထားတာကို အမေရိကန်ဒါရိုက်တာက ရိုက်ထားတဲ့ ရုပ်ရှင်ပေါ့။စားတာက ဒါတင်ပဲမဟုတ်ဘူး။ဂေးရှားဇာတ်ဆိုတော့ မင်းသမီးကအဓိကဆိုတာ သိသာနေပြီ ဒါကို သုံးထားတဲ့ အဓိက မင်းသမီးသုံးယောက်စလုံးက တရုတ်မင်းသမီးတွေဖြစ်နေတယ်။Steven Spielbergကတော့ ပရိုဂျူဆာလုပ်ထားပေးတယ်။အော်စကာ ခြောက်ဆုဆန်ခါတင်ဝင်ခဲ့ပြီး Best Art Direction, Best Cinematography, Best Costume Design ၃ဆုကိုတော့ ရခဲ့တယ်၁၉၂၉မှာ ချိရိုဆိုတဲ့ကောင်မလေး ဂေးရှားဂေဟာကို အရောင်းခံလိုက်ရတာကနေ စပြီး ဇာတ်အိမ်တည်ထားတယ်။သူ့အစ်မရော သူရော နှစ်ယောက်စလုံးမတူတဲ့ဂေဟာတွေကို အရောင်းခံလိုက်ရတယ်ဂေးရှားအဖြစ် ပုံသွင်းခံခဲ့ရတယ်။နည်းနည်းကြာတော့ သူ့အစ်မနဲ့သူပြန်တွေ့ပြီး ထွက်ပြေးဖို့လုပ်တယ်။ထွက်ပြေးဖို့လုပ်ရာကနေ မိသွားပြီး သူ့အစ်မနဲ့ တစ်သက်လုံးကွဲသွားခဲ့တယ်။ဂေဟာကလည်း သူ့ကိုဂေးရှားမယ်အဖြစ် လက်မခံတော့ဘဲ အိမ်စေအဖြစ်သာ အကြွေးမကျေမချင်းခိုင်းဖို့လုပ်ထားခဲ့တယ်။တစ်နေ့မှာ သူ့ကံကြမ္မာအလှည့်အပြောင်းဖြစ်လာရာကနေ ကျွန်အဖြစ်ကနေဂေးရှားဖြစ်ဖို့လမ်းစပွင့်လာပြီးသူဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ ဂေးရှားဘဝ, သူဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ခေတ်နဲ့ သူမြိုသိပ်ခဲ့ရတဲ့အချစ်ကို ပြထားခဲ့တယ်။ဒီရုပ်ရှင်မှာ နာမည်ကျော်ဂေးရှားသုံးယောက်အဖြစ်သရုပ်ဆောင်ထားတဲ့မင်းသမီးသုံးယောက်စလုံးက ဒိတ်ဒိတ်ကြဲတရုတ်မင်းသမီးတွေချည်းပဲ။ကျန်းကျိရီ, ဂေါင်လီ နောက် မစ်ချဲလ်ယိုကလည်း ဟောင်ကောင်ကားတွေချည်း ရိုက်ခဲ့တာဆိုတော့ တရုတ်မင်းသမီးလို့ပဲပြောရမှာပဲဒိတ်ဒိတ်ကြဲဆိုတာထက် အဲဒီခေတ်ရဲ့ထိပ်ဆုံး၃ယောက်လို့တောင် ပြောလို့ရတယ်။မင်းသားတွေကလည်း ဟောလိဝုဒ်မှာ တော်တော်ပေါက်ရောက်တဲ့ ဂျပန်မင်းသား Ken Watanabe နဲ့စရိုက်ကတည်းကကားအလန်းစားတွေချည်းပဲရိုက်ခဲ့သလို လက်ရှိမှာလည်း ဂျပန်ရဲ့အကောင်းဆုံးသရုပ်ဆောင်ဖြစ်နေသေးတဲ့ Kōji Yakushoတို့ကိုသုံးထားတယ်။စတားပါဝါကတော့ အာရှတစ်ခွင် ရိုက်သတ်လို့ရပေမဲ့တရုတ်မှာအပိတ်ခံခဲ့ရပြီး ဂျပန်မှာတော့ အဆဲခံခဲ့ရတယ်။တရုတ်ကတော့ တရုတ်မင်းသမီးတွေက ဂျပန်ဂေးရှားအဖြစ်သွားသရုပ်ဆောင်လို့ရောလိင်မှုအသားပေးခန်းတွေကြောင့်ရောပိတ်ခဲ့တာပေမဲ့ဂျပန်ကတော့ ဂေးရှားတွေကို သေချာနားမလည်ဘဲ ပုံဖော်ထားလို့ ဝေဖန်ခဲ့တယ်။ပထမတစ်ချက်အနေနဲ့တော့ တရုတ်မင်းသမီးသုံးတာက အမှားလို့တော့မမြင်ဘူး။အင်္ဂလိပ်စာရေးဆရာကရေးထားတဲ့ ဒီဇာတ်ရဲ့ ဇာတ်ကြောင်းနဲ့ ဒီဇာတ်ကောင်ပုံစံတွေနဲ့ဆို ဂျပန်မင်းသမီးတွေနဲ့ အံကိုက်လှမယ်မဟုတ်ဘူး။ကျန်တာတွေထက်တော့ ဂေါင်လီသရုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့မနာလိုစိတ်များတဲ့ ဟာဆုမိုမိုဇာတ်ကောင်ကို ဂျပန်မင်းသမီးနဲ့ပုံဖော်ဖို့ တော်တော်ခက်မယ်။ဂေါင်လီမလို့သာ ဒီလောက်အသက်ဝင်နေတာပါပဲ။ကျန်းကျိရီနဲ့ မစ်ချဲလ်ယိုနေရာကတော့ ဂျပန်မင်းသမီးသုံးလို့ရကောင်းရနိုင်တယ်။ဒါပေမဲ့ သူ့ဇာတ်ကောင်နဲ့တော့ အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်နေတော့ ဒီအချက်ကတော့ မမှားဘူးလို့ပြောရမယ်။ဂျပန်မှာအဆဲခံရတဲ့ ဂေးရှားတွေကို ပုံဖော်မှု မပြည့်စုံဘဲအပျက်ဘက်ပိုဆောင်နေတဲ့အချက်ကတော့ မှန်တယ်ပြောရမှာပဲ။Hirokazu Kore-edaကိုယ်တိုင်ရေးသားရိုက်ကူးခဲ့တဲ့ The Makanai: Cooking for the Maiko Houseဇာတ်လမ်းတွဲကိုကြည့်ရင်ဂေးရှားဆိုတာ ဘယ်လောက်အနုပညာမြောက်လဲ Kore-eda အသေးစိတ်ပုံဖော်ပြထားတာကို မြင်ရလိမ့်မယ်။အဲဒီဇာတ်လမ်းတွဲနဲ့တွဲကြည့်ရင်တော့ အဆင်ပြေတယ်။ ဒီတိုင်းဆိုရင်တော့ဂေးရှားဆိုတဲ့ဖြစ်တည်မှုကို အောက်ကိုဆွဲချလိုက်သလိုတော့ ဖြစ်သွားမယ်။တမင်လည်း အောက်ကိုဆွဲချထားတာပါပဲ။ဒီအချက်က ဂျပန်တွေအတွက်တော့ ဆဲချင်စရာကောင်းနေတာ မဆန်းဘူး။ပြောရရင်ဒီရုပ်ရှင်က တော်တော်ကြည့်ကောင်းတဲ့ရုပ်ရှင်ပါပဲ။ဒါပေမဲ့ ဂျပန်ယဉ်ကျေးမှုထဲက ဂေးရှားယဉ်ကျေးမှုကို ဒီကားကြည့်ပြီးအကဲဖြတ်ဖို့ ဒီကားကြည့်ပြီး တီးမိခေါက်မိရှိဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ဇာတ်ကိုပဲယူပြီးအထဲက အင်္ဂလိပ်အမြင်နဲ့ပုံဖော်ထားတဲ့ ဂေးရှားအပိုင်းကို မမှတ်ယူဘဲကြည့်ဖို့တော့လိုမယ်။ဒါကလည်း သူတို့ အင်္ဂလိပ်အမြင်နဲ့မြင်တာက မှားတယ်မှန်တယ်ဆိုတာထက်ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုကိုတီးမိခေါက်မိရှိဖို့က သူ့နိုင်ငံက သူ့ယဉ်ကျေးမှုကို သူပြောပြတာက ပိုဖြစ်သင့်လို့ပါပဲ။အာရှအကြောင်းပုံဖော်ထားတဲ့ အမေရိကန်ရုပ်ရှင်တွေထဲက အကောင်းဆုံးတွေထဲတော့ပါပေမဲ့ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုကိုကျောရိုးတည်ပြီး ရိုက်ပြတဲ့ ရုပ်ရှင်မှာ အဲဒီယဉ်ကျေးမှုက သူ့နိုင်ငံကလက်ခံထားသလိုမဖြစ်ဘဲအနောက်တိုင်းအမြင်အရမ်းလွှမ်းသွားတာကတော့ အမေရိကန်စာရေးဆရာရေးပြီးအမေရိကန်ဒါရိုက်တာရိုက်တဲ့ သူ့အခြေအနေတွေအရတော့ အပြစ်ဆိုမရပေမဲ့အဲဒီလိုမဟုတ်ခဲ့ရင်တော့ ခြောက်ပြစ်ကင်းသွားမယ့်ရုပ်ရှင်ပါပဲ။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် BPအော်စကာရထားတဲ့ ဒါရိုက်တာရိုက်တဲ့အော်စကာ၃ဆုရထားတဲ့ဒီရုပ်ရှင်ကိုပြည်မ ဟောင်ကောင်နဲ့ ဂျပန်က ဒိတ်ဒိတ်ကြဲမင်းသားမင်းသမီးတွေနဲ့ ကြည့်ရမှာဆိုတော့ ကြည့်ကိုကြည့်သင့်တဲ့ရုပ်ရှင်ပါပဲ။