Always - Sunset on Third Street HD

Always - Sunset on Third Street

Comedy Drama HD 2005-11-11 7.4 133 Min

Always ဟာ ၁၉၅၈၊ ၁၉၅၉၊ ၁၉၆၄ စတဲ့ နှစ်ကာလသုံးခုရဲ့ တိုကျိုမြို့ တိုကျိုတာဝါနားက ရပ်ကွက်ကလေးအကြောင်းကို ခုနှစ်တစ်ခုကို တစ်ကားနှုန်းနဲ့ Trilogy ထုတ်ထားတဲ့ ရုပ်ရှင်ပါ။ ရုပ်ရှင်ကတော့ရပ်ကွက်တစ်ခုထဲကလူတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကိုပြထားတာပါပဲ။ဆိုပေမဲ့ ထူးထူးခြားခြား ဆူဇူကီးမော်တော်ကားကုမ္ပဏီရဲ့ မူလဘူတလို့ ယူဆရတဲ့ ဆူဇူကီးဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါတယ်။ သူကလည်းမော်တော်ကားကုမ္ပဏီနာမည်တပ်ထားတဲ့ ကုမ္ပဏီမဖြစ်သေးတဲ့ ၀ပ်ရှော့လေးကိုထောင်ထားတယ်။ Fictional Founder ပါပဲ။ အပြင်က တကယ့်ဆူဇီးကီးကတော့ ရုပ်ရှင်ထဲကဆူဇူကီး၀ပ်ရှော့အဆင့်ပဲရှိသေးတဲ့ 1958 လောက်မှာ ကားကုမ္ပဏီကို ထောင်ပြီးနေပြီ။ ကျားကုတ်ကျားခဲ ကြိုးစားခဲ့ရတာချင်းတော့တူတယ်။ ဂျပန်ရဲ့ Image ကိုဖော်ပြချင်လို့ ဂျပန်ရဲ့နာမည်ကျော်ဆူဇူကီးကုမ္ပဏီရဲ့ ဇာစ်မြစ်ဆန်ဆန်ဇာတ်ကောင်ကို ထည့်သွင်းထားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဇာတ်ကောင်ရဲ့ ဒေါသထိန်းမရတဲ့စရိုက်အပါအဝင် မတော်မတည့်စရိုက်အချို့ကြောင့် မူလလူနဲ့ကွဲလွဲအောင်ဖန်တီးပေးထားတာဖြစ်မယ်။ဆူဇူကီးအိမ် မျက်စောင်းထိုးမှာက ဂျပန်ရဲ့အမြင့်ဆုံးစာပေဆုဖြစ်တဲ့ အခုတဂဝစာပေဆုရဖို့ကြိုးစားရင်း ဖြစ်မလာဘဲ ကလေးစာပေတွေပဲ ရေးနေရတဲ့ စာရေးဆရာ နေတယ်။ဒီဇာတ်လမ်းမှာ သူက Emotional အဖြစ်ဆုံးဇာတ်ကောင်။ စားဖို့အနိုင်နိုင်ဘဝမှာ သူများကလေးကို အိမ်ခေါ်တင်ထားပြီး ဂေးရှားမယ်ကလေးကို ချစ်မိခဲ့တဲ့ ခပ်ညံ့ညံ့စာရေးဆရာပေါ့။နောက်ဇာတ်ကောင်က အကြွေးတွေဆပ်ဖို့ ဂေးရှားမယ်လုပ်ခဲ့ပြီး ရပ်ကွက်ထဲ အရက်ဆိုင်လာဖွင့်ထားတဲ့ မိန်းကလေး။ နောက်တစ်ယောက်က ရွာကနေ ဆူဇူကီးကားကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လာလုပ်တဲ့ကောင်မလေး။ စစ်အတွင်းမှာ သူ့ဇနီးနဲ့ သားသမီးကိုဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ ရပ်ကွက်ဆရာ၀န်။ ဇာတ်လမ်းကတော့ သူတို့ အပါအဝင် သူတို့မိသားစုတွေရဲ့ ငိုစရာ ရယ်စရာ ဘဝအကြောင်းလေးတွေပါပဲ။ဇာတ်ကောင်တွေ ဇာတ်အိမ်တွေရဲ့ ချစ်ဖို့ကောင်းချက်ကတော့ ကြည့်နေရင်း ပြုံးမိခဲ့တာ ခဏခဏကိုပါပဲ။ ဇာတ်ကောင်တိုင်းဟာ တစ်နည်းမဟုတ်တစ်နည်းနဲ့ ကျွန်တော်တို့ဘ၀ထဲက လူတွေ သို့မဟုတ်ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင်နဲ့ ဆင်တူနေတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ စိတ်ထဲကို လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ ၀င်ရောက်နိုင်ခဲ့တယ်။တစ်ဖက်ကကြည့်ရင် ဇာတ်လမ်းဟာပေါ့ပါးပေမဲ့တစ်ဖက်ကကြည့်တော့လည်း နည်းနည်းလေးနက်တယ်။ သူ့အငွေ့အသက်က ဂျပန်စာပေရဲ့ အငွေ့အသက်တော့ မကင်းဘူး။ ဖတ်ဖူးတဲ့ ဂျပန် ဘာသာပြန်စာအုပ်တစ်ချို့မှာ နှောင်းခေတ်အတော်ကြာအောင်ဂျပန်တွေဟာ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ရဲ့ ဒဏ်တွေရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရိုက်ခတ်မှုကိုခံနေရတုန်းဆိုတာ ပေါ်လွင်အောင် ထည့်သွင်း ရေးသားထားတတ်ကြတယ်။ ဒီရုပ်ရှင်က ဇာတ်ကောင်တစ်ချို့ကလည်းဒီအခြေအနေကိုပုံဖော်ထားတယ်။ ရပ်ကွက်ဆရာဝန်ဆို စစ်အတွင်းက သူ့ဇနီးနဲ့သမီးကိုဆုံးရှုံးထားပြီး ၁၃နှစ်ကြာတဲ့အထိ စိတ်ဝေဒနာ ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ ဆူဇူကီးဆိုလည်း စကားပြောရင် စစ်ပွဲအကြောင်းမပါမဖြစ်ပြောတတ်တယ်။ စစ်အတွင်းမှာကျဆုံးခဲ့တဲ့ သူ့ရဲဘော်တွေအတွက် လိပ်ပြာမလုံတဲ့စိတ်ကို ခံစားနေရတုန်းပဲ။ နောက် ဂျပန်ဆိုတာကို ထင်ဟပ်စေတဲ့ အရာတစ်ချို့လည်း သုံးထားတယ်ရုပ်ရှင်တစ်ကားကနေ ဘာမက်ဆေ့ရပါတယ်လို့ ကျွန်တော် မပြောချင်ပါဘူး။ ပြောလိုက်ရင်လည်း သူ့အနုပညာကို စော်ကားလိုက်သလိုပဲ။ Always က ပေးနိုင်တဲ့အရာဟာ နေဝင်ချိန်တစ်ခုပါပဲ။ဘာလို့နေဝင်ချိန်လဲဆိုရင်…အားလုံးမှာအဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့ကြတဲ့ နေ့တို့တွေ ရှိခဲ့ဖူးမှာပဲ။ မအောင်မြင်ခဲ့ကြတဲ့… တစ်စုံတစ်ရာကို ဆုံးရှုံးခဲ့ကြတဲ့… မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေ့တို့တွေ ရှိခဲ့ဖူးမှာပဲ။ မီးဖိုထဲကအရည်ပျော်ပြီး ပြန်လာရတဲ့နေ့တွေရဲ့ အဆုံးမှာ နေဝင်ချိန်လေးတစ်ခုကို တစ်ခါတလေတော့လည်း ငေးမောဖူးမှာပေါ့။ မလှပခဲ့တဲ့နေ့ရက်တွေရဲ့ လှပတဲ့နေဝင်ချိန်ကလေးတစ်ခုဟာ မနက်ဖြန်ဟာတော့လှပဦးမှာပါလို့ မျှော်လင့်ချက်ရှိစေခဲ့တယ်။စိတ်ပျက်လက်ပျက်နေ့တွေကို ကြုံပြီးတဲ့အခါ ဆည်းဆာလှတတ်တဲ့ ညနေခင်းတွေဆို တိမ်တွေကို မြင်ရတဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကလေးရဲ့ တစ်ထောင့်မှာသောက်ရတဲ့ ချိုစိမ့်တစ်ခွက်ရဲ့အရသာဟာ ဒီကမ္ဘာမှာ ကျွန်တော်အသက်ပြင်းခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းတရားတစ်ရံပေါ့။ ဒီထက်ပိုတဲ့အရာတွေလည်း ရှိကောင်းရှိလိမ့်မယ်။ ဒီတစ်ခုကတော့ ပိုသေချာတယ်လို့ကျွန်တော်ယုံတယ်။ ကံဟာ ဘယ်တော့မှ ထင်တိုင်းမဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် အနည်းဆုံးအားဖြင့် ဆွဲယူသွားလို့မရနိုင်တဲ့အရာပေါ့။ အဲဒီနေ၀င်ချိန်တွေဟာ အမြဲတမ်းလှပနေဦးမှာပဲ။ ဘယ်လောက်ပဲမျှော်လင့်ချက်မဲ့နေပါစေ မနက်ဖြန်တွေဟာလည်း အမြဲတမ်းဆက်ရှိနေဦးမယ်။ ဒီရုပ်ရှင်ဟာ ရှေ့ဆက်ရဦးမယ့် မနက်ဖြန်များမှာ အမြဲတမ်းရှိနေဦးမယ့် နေ၀င်ချိန်တွေအကြောင်းပါပဲ။